Mijn drie lockdown woorden

E7CDE608-6C43-49B7-AAB3-2CAB782FCAC8_1_201_a

Nieuwe schoenen

Zoon 2 had nieuwe schoenen nodig. Ik stelde voor naar een grote winkel aan de rand van de stad te gaan, maar dat was even niet zijn bedoeling. Hij had zijn zinnen gezet op de Kalverstraat. Daar moesten twee redenen aan ten grondslag liggen, bedacht ik. Ten eerste de aantrekkingskracht die de winkelstraat altijd heeft omdat het het felst begeerde kaartje bij Monopoly is. Ten tweede het hoge aantal winkels met gymschoenen. Pardon: sneakerstores. Ik had er nooit zo op gelet, maar hoeveel gympen kun je hier wel niet kopen? Allemaal om ‘je look een upgrade’ te geven. Met of zonder air, felgekleurd dan wel stralend wit of goud. Sportief, vlot, casual, chunky, old school of simpelweg trendy. Koop een paar sneakers en je laat het matchen met je style. Hij zou het hoogstwaarschijnlijk niet zo omschrijven, maar hij wilde het wel.

Bedenkingen

We fietsten richting centrum en ik had er zo mijn bedenkingen over. Want hoe druk zou het daar op zaterdagmiddag zijn? Ik ben zo’n brave ziel die zich houdt aan de richtlijnen en adviezen. Dus waarom ging ik naar de Kalverstraat? Maar goed, eerder die week stond ik toevallig even op een bijna lege Dam. Dat was weliswaar ’s ochtends in de regen en ik was snel weer weg, maar een toeristenloze stilte in het centrum bleek dezer dagen wel mogelijk.

We treffen toch een druk Monopolywalhalla aan. Je zou hier bijna het woord ‘corona’ vergeten. We slingeren ons door de mensen heen. Wachten soms in de rij voor een winkel, waarbij de stilstaande mensen allemaal op hun eigen manier bepalen wat 1,5 meter is. Die afstand lijkt ook wel elke week korter te worden.

Na veel geslalom, geduld bewaren, afstand houden en vooral veel stappers bewonderen en beoordelen, kom ik weer thuis. Met sneakers en een heel blije zoon.

Podcast

Ik blijf mij ondertussen verwonderen over de drukte. De lockdown lijkt zo’n beetje voorbij. Iedereen kruipt weer uit de huizen tevoorschijn, terwijl ik eigenlijk nog wel in lockdown sferen verkeer. Misschien komt dat wel omdat ik me veel heb ondergedompeld in verhalen die ik luisterde via de podcast van de Man met de Microfoon. Die heette ‘Lockdown’. Dag in dag uit, maar liefst 81 afleveringen lang, wist Chris Bajema verhalen te brengen van mensen die ooit op wat voor manier dan ook opgesloten hebben gezeten. In allerlei landen, situaties en omstandigheden. Hij besprak de lockdown en alle ontwikkelingen hieromtrent met Paulien Cornelisse, liet zijn kleuterzoon ‘weetjes’ vertellen en belde zijn moeder voor tips. Maar vooral wist hij allerlei leuke mensen aan de telefoon te krijgen. Nadat ze drie woorden op zijn voicemail hadden ingesproken, keek hij of die drie woorden prikkelend genoeg waren om deze mensen te bellen en hun avonturen te laten vertellen. Dat waren er heel veel. Helaas is zijn podcast nu gestopt (maar nog zeker wel te beluisteren!) en heb ik alle verhalen gehoord. Dus bedenk ik maar mijn eigen drie lockdown woorden. Dat zijn: hometrainer – was – Bloem.

Raam

Ik luisterde deze podcast namelijk altijd, terwijl ik mezelf opsloot in het kamertje waar ik altijd de was ophang. Daar staat ook mijn hometrainer. Al luisterend naar de meest uiteenlopende avonturen van opgesloten mensen trap ik daar – idealiter drie keer per week – minstens 20 kilometer weg, terwijl niemand mij mag storen. Het is mijn manier om mijn conditie enigszins op peil te houden, zonder de deur uit te gaan of iemand tegen te komen. Kijkend uit het kleine raam denk ik dan regelmatig even aan het beroemde gedicht van J.C. Bloem en ‘De wolken, nooit zo schoon dan als ze, omrand / Door zolderramen, langs de lucht bewegen’. Het heeft iets prettigs om me zo af te sluiten en al luisterend naar de podcast  mezelf voor de gek te houden. Ik heb het gevoel met gezellige mensen aan tafel te zitten en amuseer me met bijzondere verhalen, terwijl ik mezelf ondertussen in het zweet werk op mijn immobiele rijwiel. Drie kwartier later stap ik fris en energiek weer uit mijn tijdelijke lockdownkamer. En dit allemaal geheel vrijwillig en op heel erg oude gympen. Voordeel van zo’n opsluiting is dat niemand ziet dat die niet eens het woord sneaker waardig zijn en ontegenzeglijk aan een upgrade toe zijn.

*****

Alle 81 Lockdownverhalen van De Man met de Microfoon zijn hier te luisteren en via Spotify. 

*****

De Dapperstraat

Natuur is voor tevredenen of legen.
En dan: wat is natuur nog in dit land?
Een stukje bos, ter grootte van een krant,
Een heuvel met wat villaatjes ertegen.

Geef mij de grauwe, stedelijke wegen,
De in kaden vastgeklonken waterkant,
De wolken, nooit zo schoon dan als ze, omrand
Door zolderramen, langs de lucht bewegen.

Alles is veel voor wie niet veel verwacht.
Het leven houdt zijn wonderen verborgen
Tot het ze, opeens, toont in hun hoge staat.

Dit heb ik bij mijzelve overdacht,
Verregend, op een miezerige morgen,
Domweg gelukkig, in de Dapperstraat.

J.C. Bloem (1887-1966)

*

Mooi verhaal? Deel het met vrienden!

 

6 gedachten over “Mijn drie lockdown woorden

  1. Weer zo leuk om te lezen, Madeleine. Bravo. Ik krijg bijna zin om ook zo’n hometrainer aan te schaffen en met ‘n podcast in een kamer in lockdown te gaan….

  2. Heel geestig heb je de sfeer van de lockdown beschreven, Madeleine. Ik kan me goed voorstellen dat je in zou willen blijven, al vind ik dat het veel leuker is om die voorbijgaande wolken toch buiten te bewonderen.

    1. Ja, dat is het natuurlijk ook! Maar dit is ontstaan uit efficiency… Snel sporten, snel weer klaar. En tijdens lockdown is het helemaal handig. En ondertussen maak ik het me zo prettig mogelijk…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *