Afleiding in bizarre tijden

3fc768e7-b9a0-4b86-833f-1bd74151def6

Dag van de leerplicht

In mijn agenda staat dat het vandaag ‘Dag van de leerplicht’ is. Vreemd, juist nu alle scholen dicht zijn en de kinderen thuis zitten. Zaterdag klinkt al gejuich in huis, want de (middelbare) school van de oudste twee besluit dan zelf al in ieder geval tot en met woensdag te sluiten. Precies de laatste drie dagen van de toetsweek waar ze middenin zitten en waarvoor nog veel, heel veel voor moet gebeuren. Prompt slaan ze de boeken dicht en staken ze de studie.

Vakantie

Zondag krijgt ook de jongste zoon drie weken ‘vakantie’ – zoals zij het noemen. Ik blijf erop hameren dat het geen vakantie is. Dat ze echt aan de slag zullen moeten.

Er worden plannetjes gesmeed voor logeerpartijen. Ze dromen ook van urenlang gamen. Maar ze gaan met hun vrienden voetballen op overvolle voetbalveldjes. Bekaf komen ze thuis, waar ze van ons weer wat nieuws over corona aanhoren. ‘Het is alleen maar corona, waar jullie het over hebben,’ klagen ze. ‘Corona, corona, corona.’

Maar ja, die nieuwsberichten buitelen over elkaar en stromen maar door. Angstaanjagend, hoe de ene statistiek omhoog schiet en de andere in een diepe ravijn stort.

Dagschema

Dat het geen drie weken schermplakken wordt, begint te dagen als ik ze maandag een printje laat zien. Het is een dagschema dat circuleert op internet en via de app tussen moeders, die elkaar steunen in tijden van corona. Ik hang het op de koelkast. ‘Jemig! Een schema!’ roept zoon 2. ‘Dat ga ik echt niet doen hoor!’

De ander: ‘9 uur op? Echt niet!’

‘Wandelen? Nooit. Ik ga wel voetballen, maar wándelen… Belachelijk.’

‘Om 9 uur naar bed? Zijn ze gek geworden?’

‘Lezen??? Moeten we lezen?! Pfff.’

Ik probeer weer uit te leggen dat iedereen ondanks alles aan het werk moet. Ik ook. Ik hoop dat ik met deze koelkasthulp een beetje rust, reinheid en regelmaat kan creëren in huis, zodat ik niet drie weken – of wie weet nog langer – met een richtingloos gezin moet dealen.

‘Belachelijk! Mam, zie je wat daar staat? Een uur lang puzzelen, lezen, geen schermen… En trouwens, ik ga lekker uitslapen.’

Google Classroom

Onverwachte hulp komt met een mail van school. Die verordonneert dat iedereen zich vanaf woensdagochtend 8.30 uur online moet melden in Google Classroom. Halleluja voor de online teachers. De jongens sputteren en pruttelen, maar de wekker gaat weer ouderwets om half acht. En ze zitten aan hun bureautjes om precies te doen wat van ze gevraagd wordt. Dat gaat wel snel, maar godzijdank, er komt weer wat structuur in dit rare leven.

Ochtendgymnastiek

De jongste uit groep 7 krijgt van zijn gymjuf een filmpje, waarin ze ochtendgymnastiek voordoet. Hij zwaait met zijn armen en springt in de kamer, voordat hij zijn gemailde huiswerk bekijkt. Maar de online lesmogelijkheden blijken overbezet. Hij kan niet inloggen, dus geen sommen maken. Na talloze keren proberen, kan hij eindelijk ook in de rekentuin en de taalzee duiken. ‘Ik heb nu ook een soort magister,’ zegt zoon 3 trots, die niet kan wachten tot hij net als zijn broers ook op de middelbare school zit. Na de sommen moet hij een verhaaltje schrijven met vijf themawoorden uit zijn boek. ‘Zal ik het maar over corona doen? Dan kan ik het woordje ‘risico’ gebruiken in combinatie met besmetten. Snap je wat ik bedoel?’ Later maakt hij het dictee dat de juf met een filmpje via Whatsapp verstuurt.

Alinea

Ik help hem wat op gang, zodat ik ook kan werken. Dat wordt onderhand ook wel eens tijd, want mijn schrijfopdracht lijdt inmiddels ook wat onder het virus.

Nou, dat had ik gedacht. Het is lastig drie jongens tegelijk te helpen of aan het werk te houden.

Nauwelijks lees ik een alinea van mijn eigen tekst terug, of ik hoor het weer: ‘Mam!’

Nu weer een andere zoon.

‘Mam, wat bedoelen ze hiermee?’

‘Mam, ik kan niet inloggen in biologie. Dan doe ik wel Frans, hoor. Maar ik snap niet wat hier staat, mam.’

Iets later weer een ander: ‘Mam, ik ben klaar. Moet ik nu wachten tot de volgende les morgen?’

Wat? Nu al?

Hamsteren

Nou jongens, laten we dan in godsnaam maar een pauze nemen. Hup, in de auto. Kooitje mee en rijden maar. De middelste zoon vraagt al heel lang om een eigen huisdier. Hij wil hamsteren. Zijn lievelingsdier is omgevormd tot actueel werkwoord. Dus wij rijden naar het dierenwinkeltje, waar we al eens hamsters hebben bewonderd. Met Gerrit gaat een lang vervulde wens in vervulling.

Gerrit: onze afleiding in bizarre tijden.

IMG-1008
Gerrit.
Leuk verhaal? Deel het met vrienden! 

6 gedachten over “Afleiding in bizarre tijden

  1. Wat hebben wij dan een rust, die 80-ers! Spreek die tieners maar eens aan dat ze ook verantwoordelijk zijn voor deze wereld en vooral voor zichzelf. Deze wereld is niet altijd een pretpark er moet ook wat gedaan om te leven en te genieten, ze willen zo graag zichzelf zijn…..nou doe dat dan en laat zien hoe en wat je bent en dat vooral voor de ander, want dan gaat het jou ook goed……..groeten uit het rustige Zwaag van oma en opa!!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *