De transfer

20190925_090500_HDR

Op hockey

De jongste zit op hockey en dat kwam zo. Drie jaar geleden ging zijn vriendje naar een andere school en vroeg dat vriendje of de jongste dan met hem op hockey wilde. Dan konden ze elkaar blijven zien. De jongste stond – nadat hij zijn zwemdiploma’s had gehaald – eigenlijk op de wachtlijst bij een voetbalclub, maar het hockey-idee sprak hem wel aan, dus veranderde hij van plan. Hij vond het al snel erg leuk en ging er vol in, met die stick.

Fietsen

In het begin bracht de ene keer zijn vader of moeder de jongens naar training of wedstrijd, de andere keer wij. Maar na twee jaar ging het vriendje toch liever voetballen. De jongste was inmiddels fanatiek hockeyer en bleef. Tot zijn grote plezier kreeg hij bovendien twee trainingen per week. Dat werd dus veel fietsen naar de club die vlakbij de Amstel ligt. Een half uur fietsen om precies te zijn, dus voor mij te ver om tijdens de training naar huis te gaan. Zo heb ik vele uren lezend of kletsend doorgebracht op de club.

Kans

Vlak na de zomervakantie kregen wij een mailtje: er was een plek vrijgekomen bij de hockeyclub in de buurt. Op tien minuten fietsen. De kans van ons leven, want ik begon me af te vragen hoe ik die tijd vretende hockeytrainingen moest combineren met het in de nek hijgen van de twee oudste zoons, die dit hijgen qua huiswerk erg nodig hebben. Een beetje begeleiding in de planning was geen overbodige luxe. Maar de jongste dacht daar anders over: die wilde bij zijn oude club blijven. Zeker nu hij was geselecteerd voor de D1 en het echte werk was begonnen. Bij de andere club zou hij in de D3 komen, dus voor hem was dat een ‘no go’ – zonder de Engelse uitdrukking te kennen. ‘’En waarom hebben jullie me trouwens sowieso op die wachtlijst gezet?!’’

 

Proeftraining

Voor mij was het grote ‘go’, dus hij ging wat mij betreft naar de nieuwe club. Ik belde met de vereniging en legde de zaak voor. Dat wij dolblij waren met de vrijgekomen plek, maar dat de hockeyer daar zelf anders over dacht. Mocht hij misschien een proeftraining bijwonen? Dan zou hij met eigen ogen kunnen zien dat het monster dat hem het leven nu zo zuur maakte, best aardig was. En dat het daar hetzelfde was, namelijk allemaal aardige, achter een balletje aan rennende jongens van zijn leeftijd. En dat daar ook ouders langs de zijlijn kletsen of rondhangen in de dampende kantine. Niks nieuws onder de zon, alleen dichterbij. De jongste zei dat hij erover na zou denken en na een nachtje slapen zei hij: ‘’Mam, ik heb mijn besluit genomen. Ik blijf bij mijn oude club.’’

Transfer

Toen begonnen zijn broers zich ermee te bemoeien: ‘’Wat jij voelt, is helemaal niet nieuw hoor. Er zijn er meer die er moeite mee hebben. Matthijs de Ligt voelt zich precies als jij, na zijn transfer van Ajax naar Juventus.’’ Vervolgens kwam het telefoontje van de nieuwe club. Dat de jongste het misschien niet zag zitten, maar dat zij hem wel erg graag wilden. Het hele team was bang een onervaren hockeyer te krijgen en nu kregen ze fanatiekeling uit de D1. ‘’Dus ik ben min of meer gescout?’’ concludeerde de jongste. ‘’Ja, zo zou je dat wel kunnen zien.’’

Hij begon een beetje bij te draaien en werd warm ontvangen in de proeftraining en zag dat het net zo was als bij zijn eigen club. ‘’Ze kunnen alleen wel wat meer warming-up doen, hoor,’’ was zijn enige punt van kritiek. Na de training sprak hij de verlossende woorden: ‘’Oké, dan wil ik hier wel hockeyen.’’

Verslagen

Drie weken later moest hij met zijn nieuwe team tegen zijn oude vrienden hockeyen. Hij had er zin in en zag er tegenop. Stel dat hij zou verliezen? Als verdediger stond hij tijdens de wedstrijd te praten met de aanvaller, een jongen met wie hij nog wel eens speelde op de woensdagmiddag. ‘’Af en toe wist ik even niet meer bij welk team ik nou hoorde,’’ zei hij achteraf. Maar hij was toch blij dat hij met zijn nieuwe team het oude heeft verslagen. Dik verslagen.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *