Dansen op het bordes

20190730_220519
Het bordes van de Franse kasteelcamping ‘s avonds.

September

En dan klinkt ‘September’ uit de boxen. En ‘YMCA’. Leuk, denken we en we manen de jongens om mee te gaan naar het bordes van het kasteel, dat is omgetoverd tot dansvloer. De camping organiseerde een barbecue voor alle kampeerders. De disco die erop volgde was de kers op de taart. De jongens kijken ons aan. Waarom moeten ze mee? Ze gaan zitten. ‘Wat gaan jullie dan doen?’ ‘Dansen! Kom mee!’ Ze ploffen neer op een bankje pal voor het bordes en kijken ons meewarig aan. Blikken die zeggen: ‘Dit menen jullie toch niet serieus?!’ Of anders wel: ‘Doe ons dit niet aan.’ Maar wij dansen al, in onze korte broek en op slippers. Heerlijk, zo’n onverwacht feest op de camping.

Wachten

Daar denken zij anders over. Na een paar nummers komen ze naar ons toe: ‘Wij willen naar de tent.’ Wij niet! Wij dansen door. De temperatuur en de muziek zijn lekker. Ze kijken gegeneerd en gaan weer wachten tot we klaar zijn.

Als ‘Highway to hell’ van AC/DC wordt gedraaid, sta ik even stil en zie een vader helemaal losgaan. Zijn twee kinderen zitten ook op het eerste bankje. De ene draait zich abrupt om, de andere stort zich huilend in de armen van zijn moeder. Wat doet papa nou raar? ‘Goede herinneringen!’ roept de vader door de hardrockherrie mij toe en maakt hoekige bewegingen in zijn rose polo. Hij playbackt erop los en als het nummer af is, recht hij zijn rug en zegt: ‘He, heerlijk.’

Stokstijf

Omdat wij weer verder dansen op de volgende gouwe ouwe komt de oudste er maar even bij staan. ‘Wat is er?’ Hij haalt zijn schouders op. ‘Wil je naar de tent?’ Weer die schouders. Hij blijft gewoon stokstijf naast ons staan. Tot mijn verbazing zie ik naast ons een Engelse vrouw dansen en haar even oude zoon staat er ook gewoon naast. Te wachten en te kijken. En zich te generen, ongetwijfeld. Ze zijn even groot en even oud.

Bizar. Ik heb nog nooit gedanst naast iemand die stil staat te wachten. We besluiten na nog een discohit dan maar te stoppen. We kijken nog even naar de dansende menigte in campingoutfit op het bordes. De aimabele campingbaas loopt er wat tussendoor met zijn camera en kondigt aan dat het nog een half uur langer doorgaat. De jongens rennen naar de tent. Daar horen wij de muziek nog even doorgaan. De jongens niet. Die vallen snel in slaap en hopen hun dansende ouders zo snel mogelijk te vergeten.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *