De burgemeester

De kade.
De kade.

Horloge

Het nieuws komt via het horloge binnen. Piep! W. kijkt hoe laat het is en zegt dan: ‘Femke Halsema wordt burgemeester van Amsterdam’. Ik krijg direct een feestelijk gevoel. Wat leuk! Wat goed! Wat een mooi nieuws. Daar word ik nou blij van. Amsterdam krijgt een leuke burgemeester. En een die in onze straat woont. Tenminste, nog wel.

Kapper

De volgende dag twijfel ik. Zal ik een kaartje bij haar in de bus gooien? Ze woont immers maar een klein stukje verderop. Ik zie haar regelmatig met de hond aan de overkant van het water lopen. Als ze langs fietst, groet ze mij. Ik heb haar ook wel eens gesproken toen ik toevallig bij de kapper naast haar zat. En op school, omdat haar kinderen op dezelfde school als mijn kinderen zaten. Maar een kaartje… Wat moet ze ermee? Ik reageer nooit zo op BN’ers. Ik heb ook niet de neiging om bijvoorbeeld Máxima een hart onder de riem te steken als haar iets naars overkomt. Ze zegt dat ze zich daardoor gesteund voelt, maar ik voel me niet geroepen om mijn medeleven via een kaartje te ventileren. 

Maar als je dat nou nooit doet? En als het onderwerp van het grote nieuws zo dichtbij woont? Gewoon om te feliciteren? De nieuwe burgemeester krijgt al genoeg negatiefs over zich heen. Nu al. Alles wat ik lees is niet bijster origineel of verrassend. Vooral zuur en aanmatigend. Degenen die nog juichen over het feit dat de burgemeester een vrouw is, wens ik een reisje in een tijdmachine toe. Tijd om minstens een eeuw vooruit gekatapulteerd te worden. 

Breitner

Ik pak een kaartje. Een toepasselijk schilderij van Breitner. De Dam en de Nieuwe Kerk. En ik schrijf er wat op. Onder meer dat ik het fantastisch vind dat ze dit gaat doen. Want dat vind ik. Een paar jaar geleden heb ik haar boek ‘Pluche’ gelezen en was ik al onder de indruk van haar persoonlijkheid en manier van denken. Ze heeft het hart op de juiste plek zitten. Is redelijk, zet zich in voor mensen die onrecht worden aangedaan en strijdt daarvoor. Bovendien pleit ze voor fatsoen en weet ze alles heel goed te verwoorden.

Open deur

Dus fiets ik de kade af richting haar huis. Dat huis zal wel hermetisch zijn afgesloten, verwacht ik. Gordijnen dicht en zij is er natuurlijk niet. Veel te druk. Misschien is ze al op het stadhuis. Ik parkeer mijn fiets doelgericht voor haar huis en zoek met mijn ogen de brievenbus. Dan kijk ik direct door de wijd openstaande deur haar keuken in en zie haar zitten. Ik sta met mijn kaartje in mijn hand. Zij staat op en komt lachend naar me toe. ‘Deze wilde ik dus in de brievenbus gooien,’ zeg ik. ‘Maar nu kan ik je net zo goed zelf even feliciteren.’ Ze bedankt me en kijkt me vrolijk lachend aan. Ik vraag hoe ze het vindt en ze zegt: ‘Bevrijdend.’ Ik vraag: ‘Hoezo?’ ‘Ja, dat probeerde ik gisteren ook aan mijn kinderen uit te leggen. Maar ik heb altijd moeten vechten tegen rechtse mannen. En daar ben ik nu omheen gemanoeuvreerd.’ Ze lacht triomfantelijk. En stralend. Ik kan me er wel wat bij voorstellen en zeg dat ik het geweldig vind. En ik vraag of ze er zin in heeft. Ja, absoluut. Of ze er niet tegenop ziet; het is toch best een flinke klus? ‘Nee. Niet dat ik er lichtzinnig over denk. Maar als Job Cohen het kan, kan ik het ook.’ Dat vind ik leuk aan haar: zelfverzekerd en optimistisch. Ik vraag haar wat ze vindt van de negatieve kritiek. Dat ze kil zou zijn en zo. Ze maakt een gebaar waaruit blijkt dat ze alles langs zich af laat glijden. Ze vraagt hoe ik ook alweer heet en steekt mijn kaartje omhoog: ‘Ik ga het lezen!’ Het piepje van haar telefoon gaat ondertussen een paar keer. Vast nog veel meer gelukswensen. Terecht. 

 

8 gedachten over “De burgemeester

  1. Mooi stukje over deze prachtige vrouw.
    ‘Zo hoog en toch met de voeten op de grond, dan moet je wel groot zijn!’
    Ik wens jouw ‘buurvrouw’ en heel Amsterdam heel veel succes als en met de nieuwe, vrouwelijke burgemeester!

    1. Haha, precies Francien! Een andere buurvrouw van mij had hetzelfde idee. Schreef een kaartje en gooide die in de bus. Deur was dicht…

  2. Geweldig Madeleine,
    Ik heb de neiging gehad om hetzelfde te doen, je bent me voor geweest;-).
    We delen ongeveer alles wat je over haar hebt geschreven, prima verwoord!
    Ik feliciteer alle Amsterdammers met onze buurvrouw als de Mayor of the wereld stad!
    Another reason for us to be proud of being Amsterdammer, one of the most liberal & democratic city of the world.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *