Op cursus (deel 2)

fullsizeoutput_21e1
Foto Daisy Loeb

Dubbel gevoel

De zaterdag nadat ze haar examen heeft gehaald en van de hockeybond officieel mag fluiten, fietst ze samen met haar zoon richting hockeyveld. Ze heeft een dubbel gevoel. Het nieuws van het behalen van het papiertje is dankzij de medecursist al snel in de hockey app-groep beland. Ze kan het niet meer verzwijgen. Nee, er bestaat zelfs een serieus risico dat zij deze ochtend al fluit. Dat is de ene kant. De andere kant is dat ze gewoon vindt dat ze de scheidsrechter cursus niet voor niks heeft gedaan. En als ze vandaag niet gaat fluiten, doet ze het nooit meer. Dus vooruit met de geit. De hockeyzoon kijkt op en vraagt of ze het gaat doen. ‘Vind je dat dan leuk?’ Ja, dat lijkt hem wel wat. Hij glundert bij het idee. Wat een extra reden wordt om het – heel, heel misschien – toch te doen. 

Medaille

Eenmaal bij de hockeyclub komen twee actieve hockeyvaders lachend op haar af. Ze feliciteren haar uitgebreid en hangen bij wijze van medaille een scheidsrechtersfluit om haar nek. Een cadeau namens het team. Nou nou, dat is wel veel eer. ‘En ga je nu ook fluiten?’ Ze hoort zichzelf ‘ja’ zeggen en ziet haar hockeyzoon trots kijken. 

Ze schudt de medescheidsrechter (bij hockey zijn altijd twee scheidsrechters, daar kwam ze ook pas laat achter) de hand en verontschuldigt zich al bij voorbaat. Ze heeft net de cursus afgerond en dit wordt de eerste keer. Dus op routine zal hij haar niet kunnen betrappen. Alle tips, opmerkingen, verbeteringen van zijn kant zijn welkom. Anders leert ze het nooit. Bij het beginsignaal staat ze aan de zijlijn van het veld – daar stond ze altijd – en beseft dan opeens dat ze als scheidsrechter natuurlijk gewoon het veld in mag lopen. Daar gaat ze, tussen de spelertjes door. Niet te dichtbij al die sticks natuurlijk. Best handig, zo kan ze alles veel beter zien. Ze let op shoot en of de sticks niet te hoog gaan. En verder is het lastig zien dan wel onthouden wie nou telkens die bal uitslaat. Meestal weten de spelers het zelf veel beter en gaan ze al zelf naar de zijlijn om weer in te slaan. 

Haar helft

Ze merkt dat de andere scheidsrechter regelmatig fluit voor de overtredingen die op ‘haar’ helft gebeuren. Ze is ook zo traag met die fluit. Voordat je hem in je mond hebt en hebt gefloten, zijn die jongens al weer meters verder en zijn er alweer drie andere overtredingen begaan. Je moet echt razendsnel fluiten en de fluit eigenlijk gewoon in de mond houden. Ze rent heen en weer. Moet af en toe een sprintje trekken om die jongens bij te houden en te zien of die bal erin gaat. Vaak niet, want de hockeyzoon is op dreef en flatst veel ballen terug. ‘Goed zo!’ roept ze naar hem, om dan direct te beseffen dat ze dat als scheids dus helemaal niet mag roepen. Lekker partijdig…  Dingetje om op te letten. Dan gaat de bal weer uit. Shoot. Even niet opgelet. Wie mag hem uitnemen? Maar langs de lijn staat een hard schreeuwende en overactieve coach/vader, die zelf al roept: ‘Vrije bal voor HIC, scheids!’ Weer gered. 

Kritiek

Na afloop krijgt ze de complimenten en vindt iedereen het stoer dat ze heeft gefloten. ‘Zag er goed uit!’ Zijzelf heeft het gevoel dat ze wel veel heeft staan zwaaien met haar armen, maar toch ook veel heeft gemist en dat er nog heel wat te leren valt. Kom maar op met de kritiek – dit is niet iets wat haar persoonlijk krenkt. Het enige wat haar raakt is de tip van haar zoon: ‘Mam, je kunt alleen wel wat werken aan je conditie. Want je was soms veeeeeel te laat.’ 

Eén gedachte over “Op cursus (deel 2)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *