Op cursus

20180411_100753

Gek

Af en toe doet ze maar net alsof ze gek is. Dan doet ze dingen die helemaal niets voor haar zijn. Dat a-sportieve meisje van weleer, dat liever met letters bezig was en met haar neus in de boeken zat of piano speelde. Maar met een druk op de knop heeft ze het nu toch gedaan: zich opgegeven voor de scheidsrechtercursus hockey. Er zijn de afgelopen jaren al meer bizarre omstandigheden geweest, waarin ze nooit eerder een rol voor zichzelf kon visualiseren. Dit is net zoiets.

Zo staat ze al elke zaterdagochtend langs het hockeyveld, haar zoon aan te moedigen. Nou ja, aanmoedigen… Zoveel schreeuwt ze niet. Ze kijkt vooral naar het enorme plezier waarmee dat jongetje van haar speelt. Hij heeft talent, bezweren andere ouders langs de lijn. Zij ziet dat niet zo duidelijk, want ze weet niks van hockey. Ze geniet alleen van haar zoon en van de lol waarmee hij met zijn team heeft. En hoe hij als 9-jarige verdediger met zijn stick best wat doelpunten verijdelt.

Fluiten

Maar elke week komt weer die vraag: wie wil er fluiten? Nee, zij niet. Zij weet niks van hockey. Ze zorgt wel voor druiven in de rust. Dat moet immers ook gebeuren. Maar de vaders die altijd fluiten, beginnen te klagen. Want soms staan ze de hele dag op het veld. Ze hebben ook andere hockey-kinderen, bij wie ook al niemand kan fluiten. Ja, zij heeft ook andere kinderen. Voor de een staat ze soms achter de bar in de kantine. Of op de atletiekbaan, te meten bij verspringen. Hoe ver moet je gaan?

Nu heeft ze die mail dan toch verstuurd. Ze zal de cursus doen en denkt stiekem aan de kans dat ze dat examen niet haalt. Die is toch wel aanzienlijk. En als ze zakt, is dat een duidelijk signaal: dit is inderdaad niets voor haar. Maar dan heeft ze tenminste haar goede wil getoond.

Handschoenen

Drie winterse woensdagavonden zit ze met andere welwillende ouders in de gele keet naast de kantine. Stervenskoud is het; ze houdt haar jas en handschoenen aan. De scheidsrechter die de cursus geeft, is een echte. Hij fluit voor elke week voor de hockeybond, door het hele land. Net niet op het hoogste niveau. ‘En je zult zien: hoe vaker je het doet, hoe leuker het wordt.’ Aardige en enthousiaste man, maar haar overtuigt hij niet. Fluiten? Leuk?

Hij is een goede cursusleider. Zelfs zij ziet dat hij er plezier in heeft en goede, praktische voorbeelden geeft. Maar tjonge jonge, waarom moeten er zoveel regels voor zo’n balspelletje zijn? En moet ze die allemaal uit haar hoofd kennen? Ze print de spelregels van de hockeybond uit. Het lezen is niet bepaald bevorderlijk voor de motivatie, want haar haren rijzen te berge bij juridisch taalgebruik. Niet doorheen te komen.

Dus doet ze het maar met de fotootjes van de sheets die hij elke cursusavond laat zien. Die leert ze van buiten. Over afhouden, scoops, flatsen, strafcorners, bully’s en de kaarten die je kunt uitdelen: groene, gele en rode. Zuchtend probeert ze alles te onthouden. Hoe lang is het wel niet geleden dat ze een examen deed? Leren verleer je, blijkt. De proefexamens die ze maakt, zijn weinig hoopgevend: telkens veel meer fouten dan de acht die je van de dertig fout mag hebben.

In de war

Die woensdagavond is het wederom koud in de keet. Voordat het examen begint, kan iedereen nog wat vragen stellen. De anderen zijn veel beter voorbereid en brengen haar met hun gedetailleerde vragen alleen maar in de war. Kan dat examen niet snel beginnen, voordat ze niets meer weet? Eenmaal met de pen in haar hand bij de meerkeuzevragen doet ze haar best. Dat dan weer wel, want ze laat zich niet kennen en wil laten zien dat ze er heus wel tijd in heeft gestoken. En dat er ook best wat is blijven hangen.

Na een verwarmende kop thee komt de uitslag. Ze is geslaagd, met ‘slechts’ zeven fouten. De examinator feliciteert haar enthousiast en zegt: ‘Veel plezier met het fluiten!’

Fluiten? Hij denkt toch niet serieus dat zij…

(Wordt vervolgd)

2 gedachten over “Op cursus

  1. In het zonnetje met een glimlach en veel herkenning je verhaal gelezen….. alsof ik erbij was héérlijk! Fluitend verder met de dingen van dag

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *