Een zinvol boek

DSCN2029

Stilte

Het was zo stil hier, in dit hoekje van mijn website. Dit hoekje van mijzelf, waar ik lekker kan schrijven wat ik maar wil over wat in me op komt. En dan is het opeens wekenlang stil. Dat komt niet omdat ik niet schrijf of er niets in mijn op komt. Nee, schrijven is mijn tweede natuur en ik schrijf dus gewoon door. Maar het hoort alleen niet op deze plek thuis. Of het is gewoon te verdrietig.

Uitgeverij

En dat zit zo. Ruim een half jaar geleden kreeg ik een mail van uitgeverij Bruna. Daar heb ik dus mijn hele leven al op gewacht, post van een uitgeverij die vraagt of je een boek wilt schrijven. In principe was dit ook zo, maar dan net even anders dan in mijn dromen. Hier werd mijn rol ‘ghostwriter’, hoewel ik co-auteur een beter woord vind. Dus meeschrijven aan het verhaal van een ander. Wat ik op zich ook al een hele eer vind. Deze ‘ander’ zijn in dit geval twee vrouwen. Zij hebben enkele jaren geleden allebei hun man verloren aan een ernstige ziekte. Wat zij toen misten, was een boek waarin stond wat er allemaal op je af komt als je in de mallemolen zit van terminale ziekte, dood, begrafenis en intens verdriet. Wat moet je doen? Voor welke keuzes kom je te staan? Wat zijn handige tips? Wat is goed om te weten? Dat handboek maken wij nu samen. Ik doe interviews met experts en ervaringsdeskundigen en help ze zo het boek schrijven. Het vordert gestaag.

Diep

En het is heftig. De verhalen zijn indringend, zwaar en vreemd genoeg toch ook mooi. Omdat alles zo diep gaat. Na elk interview ben ik eigenlijk doodmoe. Letterlijk. Er gaan veel jonge mensen dood, realiseer je je opeens als je je met deze materie bezig houdt. Gemiddeld komen in Nederland elke dag vier jonge mensen alleen te staan met hun kinderen, nadat hun partner is overleden. En omdat ik me nu hiermee bezig houd, krijg ik steeds meer mensen die me vertellen dat ze ook iemand kennen die zo jong is overleden. Het komt zo dichtbij. Daar word je stil van.

Kippenvel

Bij elk verhaal krijg ik kippenvel. Over hoe iemand zomaar neervalt op het hockeyveld. Of sterft omdat er iets mis ging bij een operatie die eigenlijk helemaal niet risicovol was. Of tegen een paaltje rijdt en sterft. Zelfmoord komt ook voor, maar ook dat iemand denkt griep te hebben, terwijl de diagnose een terminale ziekte blijkt. Elk verhaal weer – kippenvel.

En wat doe je dan als je alleen achterblijft, met jonge kinderen?

Daar moet dit boek bij helpen. Ik vind het mooi om mee te werken aan een initiatief dat heel nuttig kan zijn in tijden van nood. Iets dat zinvol en waardevol wordt. Ik houd iedereen op de hoogte van het boek en de activiteiten, hoewel dit een project van lange adem is. Wat me tot nu toe vooral opvalt, nu ik zoveel hoor, lees én schrijf over de dood: dat het leven alleen maar waardevoller en zinvoller wordt. En soms ook stiller.

 

DSCN2035

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *