De macht der gewoonte

Vakantie

Net terug uit Frankrijk lees ik in de krant over de stress die vakantie met zich meebrengt. Het ongewisse, het inpakken, het reizen, de weg kwijtraken, het andere bed – het brengt vaak lang niet zoveel rust als je wilt. Zoveel veranderingen in korte tijd trekt een mens niet. En trok je dat bij uitzondering wel, dan was je vakantiegevoel meestal al de eerste werkdag als sneeuw voor de zon verdwenen. De voorpret, die bracht wel veel moois. Het verlangen naar de vakantie, gaf al vaak een positief gevoel. De vakantie zelf leverde toch teveel gedoe op, dat vaak minder werd gewaardeerd dan het lonkende vooruitzicht.

Gewoonten

De vraag werd gesteld: moeten we dan maar niet op vakantie gaan? Die werd teruggekaatst door een andere: moet je dan ook maar niet meer overheerlijk eten, als het eten daarna toch op is?

Vakantie is voor mij heilig. En wat ik er het mooiste aan vind, is dat het al je gewoonten doorbreekt. De mens is een gewoontedier en ik ben dat zeker ook. Ik probeer patronen te doorbreken en dingen te veranderen, maar jee, wat houd ik van mijn broodje kaas ’s ochtends. En mijn kopje koffie in de ochtend en kop thee ’s avonds. En lezen voor het slapen gaan. Zo heb ik nog veel meer ingesleten patronen. Die verdwijnen zodra ik het land uit ben. Heerlijk even wat anders. Letterlijk een andere horizon. Eens ergens anders zijn. Iets anders eten, zien, doen. En vooral: niet meer zo op de klok leven. Nee, in Bretagne leefden we even met de getijden. We gingen wandelen zodra het eb was. En we gingen naar bed zodra de zon onder ging of als het fris werd.

In Bretagne gingen we wandelen zodra het eb was.
In Bretagne gingen we wandelen zodra het eb was.

Goede voornemens

Het ‘gewone’ leven met de jongens is weer begonnen. Dus op tijd naar bed, om de volgende dag weer op tijd op te staan. Naar school en vervolgens alle clubjes, vriendjes, afspraken. Ondertussen druk append om komende afspraken goed te regelen. En maar heen en weer fietsen. Alle gewoonten (of zijn het verplichtingen?) keren geruisloos terug. Hoezeer je ook je best doet de macht der gewoonte te breken. En hoezeer je zelf ook veranderingen nastreeft.

Goede voornemens heb ik op 1 januari nooit, maar na de zomervakantie des te meer. Dat voelt voor mij meer als een nieuw begin dan een datum. Na de vakantie ben ik vol energie. Dus allerlei plannen om dingen anders te gaan doen, gewoonten te doorbreken of iets nieuws te proberen. Zo heb ik voor de verandering alvast het volgende reisje geboekt. Maar één gewoonte houd ik erin: blogs schrijven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *