Kunst die uitbeeldt wat je dacht

Gegrepen

Het is wonderlijk, dat je soms zomaar tegen een kunstwerk aan kunt lopen, waarin je precies ziet uitgebeeld wat je onlangs nog dacht. Zo’n mooie ervaring had ik gisteren. Ik was voor een perspreview in het Noordbrabants Museum in ’s-Hertogenbosch. Daar had ik gifgroene en verontrustende mozaïeken van Jan Fabre gezien, waarvoor Jeroen Bosch een inspiratiebron was. Vervolgens heb ik een collectie Hollandse meesterwerken uit Roemenië bewonderd, die voor het eerst sinds eeuwen in Nederland is te zien en waarbij vooral een klein portretje van Jan van Eyck eruit sprong. Eigenlijk was ik in mijn hoofd daardoor al meer dan verzadigd. Maar ik was toch hier, dus nam ik nog maar even een kijkje in het museum ernaast, het Stedelijk Museum. Via een grote, witte trap kwam ik in twee grote zalen. Het werk van de ene kunstenaar kon me niet boeien, maar in de andere werd ik onverwachts meteen gegrepen. Daar zag ik een object van Nacho Carbonell en
ik moest meteen denken aan wat ik vorige week schreef over de leegte in de video’s van vloggers. Directer kon bijna niet. Nacho Carbonell is een Spanjaard, die woont in Eindhoven en werk maakt waarin ‘verbinden’ centraal staat. De kunstenaar heeft al een naam om je vingers bij af te likken, maar zijn werk is dat ook. Niet omdat het er zo esthetisch en gaaf uitziet, maar omdat je gedachten op een zeldzame manier op de vlucht slaan. Moeiteloos borrelen allerlei ideeën bij je op als je in zijn universum rondloopt. Zijn voorwerpen zijn uitnodigend. Sprookjesachtig zelfs.

Contact

Eigenlijk is zijn project een soort internet in het klein. Alle dingen die hij maakt, staan met elkaar in contact. Het is mooi om bijvoorbeeld Facebook te zien in alles wat er staat – allemaal aparte objecten, met ieder hun eigen beeld, structuur, kleur en uitdrukking. Elk ding heeft een andere kleur, ander karakter en toch vormen ze samen één groot geheel. Deze objecten zijn net mensen die (op internet of waar dan ook) met elkaar in contact staan. Elk object is bij hem anders. Het zijn nauwelijks herkenbare gebruiksobjecten.

Stoel

Het is uitzonderlijk uitnodigend. Het mooiste vond ik nog een stoel, waarvan de leuning uitgroeit naar allerlei hokjes en doosjes erboven. Het zijn lege boxjes, die kunnen gevuld zijn met ideeën, herinneringen, gedachten, kennis en identiteit. Aan de achterkant van de stoel zit een kleine zitting. Voor een kind, dat kan putten uit de erfenis en levenservaring van zijn ouder en die vervolgens zijn eigen stoel kan laten groeien. Hij (of zij) kan alle hokjes ook gaan vullen en wordt daarbij voorlopig nog beschermd door de dragers van de hokjes.
Dat vind ik nu het mooie van kunst. Dat je eigenlijk te moe bent van de vele indrukken, maar toch bomvol energie het museum uit stapt. Weer een hokje gevuld.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *